οι άνθρωποι που χρειάζονται ανθρώπους είναι οι πιο τυχεροί άνθρωποι του κόσμου!

καλησπέρα

μεταφέρω ακριβώς το κείμενο της φοιτήτριας. 

νομίζω οτι δεν χρειάζονται σχόλια περισσότερα από μένα.

θα περιμένω τα δικά σας και τα ξαναλέμε

άνθρωπον ουκ έχω

People who need people are the luckiest people in the world!

(οι άνθρωποι που χρειάζονται ανθρώπους είναι οι πιο τυχεροί άνθρωποι του κόσμου!)

      Δυστυχώς δεν το σκέφτηκα μόνη μου. Είναι στίχος τραγουδιού. Αλλά τελικά, οι στίχοι δίνουν ίσως και τις καλύτερες αφορμές για να σε κάνουν να αναλογίζεσαι ένα σωρό πράγματα. Σε αφήνω λίγο και σένα να σκεφτείς τι μπορεί να εννοεί.

       Εντάξει, φτάνει τόσο που σκέφτηκες. Μετά δε θα ΄χεις όρεξη να διαβάσεις τις δικές μου σκέψεις και, δεν το θέλουμε αυτό. Είμαι εδώ για να σε ζαλίζω, μην το ξεχνάς.
Λοιπόν, ο ποιητής προφανώς και εννοεί πως το να έχεις ανάγκη τους συνανθρώπους σου είναι κάτι ευλογημένο. Γιατί πολύ απλά μόνος σου δεν στέκεσαι. Δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα. Κυρίως ψυχολογικά. 
      Γιατί με αποκαλεί όμως τυχερή? Γιατί είμαι τυχερή που όντως χρειάζομαι τους δικούς μου ανθρώπους κοντά μου? Μάλλον επειδή το ότι τους χρειάζομαι μεταφράζεται στο ότι σημαίνουν πολλά για μένα και δεν μπορώ χωρίς αυτούς. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει πως κι αυτοί προσπαθούν να είναι πάντα διαθέσιμοι για μένα και να μου προσφέρουν τον καλύτερό τους εαυτό. Επομένως κάνουμε λόγο για μια ιδανική σχέση, όπου ο καθένας θεωρεί τον εαυτό του ατελή και παραδέχεται πως ολοκληρώνεται μόνο με τους γύρω του, και το να τους χρειάζεται είναι το μεγαλύτερο σημάδι πως τους αγαπάει. Να λοιπόν γιατί είμαι τυχερή. Γιατί έχω ανθρώπους που με αγαπούν και με κάνουν ταυτόχρονα να αισθάνομαι και γω λίγο χρήσιμη.
Όλα ωραία και καλά. Κατάλαβες γιατί είναι όλα καλά? Γιατί μπήκε στη  μέση εκείνο το «ιδανική» και μας τα έστρωσε όλα. Έλα όμως που εγώ είμαι εδώ για να τα χαλάσω.
Διότι τίποτα δεν είναι ιδανικό σ’ αυτή τη ζωή. Και τι γίνεται για παράδειγμα, αν εγώ δεν μπορώ να φανώ χρήσιμη? Ωραίο συναίσθημα να χρειάζεσαι τους άλλους, ωραίο και το να σε χρειάζονται. Νομίζεις πως μπορείς να τα λύσεις όλα. Και μετά προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα. Η ένστασή μου, με λίγα λόγια, σε όλο αυτό το ονειρικό τοπίο είναι: όταν δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτούς που αγαπάω, τότε? Όταν αυτό που τους καταβάλλει δεν περνάει απ’ τα χέρια μου? Όταν η ανάγκη τους ξεπερνάει τις δικές μου δυνατότητες?
Θέλεις πιο απτό παράδειγμα, ε? Θα σου πω. Η γιαγιά μου είναι άρρωστη. Ταλαιπωρείται και πονάει. Τι ουσιαστικό μπορώ να κάνω? Η αδερφή μου έχει ψυχολογικά θέματα. Της συνέβη κάτι και έχει πέσει σε κατάθλιψη. Και δε μου ανοίγεται. Δεν παραδέχεται καν ότι έχει ανάγκη έστω από μια συζήτηση. Εγώ, τι να κάνω? Ο κολλητός μου, διαγνώστηκε με μια ανησυχητική ασθένεια που δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει. Και ο ίδιος δεν ξέρει να παίρνει τα πράγματα στα σοβαρά. Άρα, εγώ, τι πρωτοκάνω?
      Κανονικά θα τελείωνα εδώ τις σκέψεις μου. Διότι η αλήθεια είναι πως για αρκετό διάστημα δεν είχα απάντηση σε όλα αυτά. Αλλά επειδή πρέπει να κλείνουμε πάντα κάπως αισιόδοξα, άκου και τι άλλο σκέφτηκα.
    Καταρχάς, ποτέ δεν ξεχνάμε πως, το σίγουρο είναι ότι χωρίς προσευχή δεν πρόκειται όχι μόνο να τους βοηθήσεις, αλλά να φανείς και γενικά χρήσιμος. Οπότε ξεκινάμε με την προσευχή. Απλά, επειδή το ανήσυχο μυαλουδάκι μας δεν αναπαύεται μόνο με αυτό, νομίζω πως βοηθάει αν σκεφτείς πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Κι οι αρρώστιες, κι οι δύσκολες καταστάσεις στέλνονται για να δοκιμάσουν. Πρώτα αυτόν που τις βιώνει, και στη συνέχεια τους ανθρώπους που είναι εκεί για να τον στηρίζουν. Δοκιμάζει τις δικές του αντοχές και τη δική σου διάθεση, τη δική σου όρεξη για προσφορά, τη δική σου ανησυχία, τα δικά σου όρια για το πόσο μπορείς να μείνεις δίπλα στον άνθρωπό σου. Και νιώθω πως το καλύτερο αίσθημα είναι όταν έχετε περάσει πολλά μαζί και τελικά πετυχαίνετε κι οι δύο. Όταν δηλαδή ο άνθρωπός σου, που πέρασε πολλά, βγαίνει από τη δοκιμασία νικητής, με σένα δίπλα του να του πιάνεις το χέρι και να του χαμογελάς. Είναι τόσο ανακουφιστικό να ξέρεις πως προσέφερες, πως τα κατάφερε επειδή κι εσύ έδωσες κομμάτια του εαυτού σου για να τον βοηθήσεις με τον τρόπο σου. Ακόμα κι αν η δοκιμασία δεν έχει την πιο επιθυμητή έκβαση, είναι παρηγοριά να νιώθεις πως έκανες ό,τι περνούσε απ΄το χέρι σου για να τον ανακουφίσεις. 
    Γιατί εν τέλει, το να προσφέρεις από ανιδιοτελή αγάπη, απλά και μόνο επειδή θέλεις να είσαι ο άνθρωπος που σε χρειάζονται, σου δίνει πολλαπλάσια απ’ όσα έχεις προφέρει. Σε γεμίζει, σε κάνει ευτυχισμένο, αλήθεια! 
      Διότι είναι πανέμορφο να είσαι από τους πιο τυχερούς στον κόσμο και παράλληλα να κάνεις τους άλλους να νιώθουν τυχεροί!